sjansie

How much is that doggy in the window?

Geplaatst door / 14 maart 2017

Thuis bij mijn ouders woonde er eerst een hond. Hij heette Tasha en was een prachtige, grote, zwarte jager. Toen ik geboren werd, was mijn moeder vooral bang dat de jager jaloers en boos zou reageren. Ze legde me voorzichtig op de grond in de kamer en ging ernaast zitten. Tasha bekeek me, besnuffelde me, ging naast me liggen en legde zijn kop op mijn babylijfje. Het was goed. Gelijk. Ik kon rekenen op de beste bodyguard ooit. Waar ik was, was hij. En was je vreemd voor hem dan mocht je niet zonder toestemming van 1 van mijn ouders naar me kijken laat staan praten of vasthouden.

Ik was 12 toen hij dood ging. Hij was oud geworden en heel ziek. Wat was ik er kapot van. Mijn maatje, mijn klankbord, mijn brother in crime, mijn bodyguard was niet meer. Ik weet nog dat ik tegen mijn ouders zei dat ik nooit geen nieuwe meer wilde. Ze zouden toch niet kunnen tippen aan Tas. Er volgende nog 2 honden en ik vond ze inderdaad niet leuk.

Eenmaal gesetteld met 3 kinderen bedachten de man en ik dat een hondje wel leuk kon zijn. Gezellig. Een beestje dat wacht op je. Dus we speurde asiels af. Hielden lokale krantjes in de gaten, keken op Marktplaats. Wilden we een pup, een stamboom, een reu of een teef? Ineens wisten we het! De liefste ogen keken wat loensend en verlegen in de camera. “Deze!”, zei ik tegen de man. We keken nog even verder, maar kwamen weer terug bij dit aandoenlijke mormeltje. We belde het nummer wat aan het netwerk te zien ook nog eens op maar 15 minuten rijden was van ons huis. “Nee, u kunt hem niet bezoeken. Het is een opgevangen zwervertje in Spanje. Als u hem echt wilt zien laten we hem overvliegen…” Juist ja. Die hadden we niet zien aankomen. We moesten wachten tot bij 10 weken was, alle prikjes etc. had gehad en sterk genoeg was om te vliegen. Vanaf dag 1 waren we allemaal verliefd.

Het is wonderlijk hoe zo’n beestje bij je gaat horen. Hij gaat mee op een aantal verjaardagen, hij hoort van iedereen het verdriet en de problemen aan, maar deelt ik in het geluk en de gekkigheid. Kruipt altijd naar degene die op dat moment het hardst een knuffel nodig heeft, sowieso is ‘s avonds met zijn kont tegen de kont van het vrouwtje een favoriet plekje. Mee naast de fiets, of tijdens het hardlopen. Oneindig blij als je na 10 minuten weg zijn er weer bent. Maar ook dat je je dan een beetje schuldig voelt als je hem naar de dierenarts brengt om te laten castreren, tenen verwijderen, prikjes en pilletjes in moet laten nemen. Ik hoor mezelf dan geruststellend tegen hem praten. Dat doe ik ook de hele dag trouwens…lullen tegen hem alsof ie alles begrijpt. Ik moet er niet aan denken dat hij er ooit niet meer is. Wat een leegte zal dat achterlaten. Ook in de stofzuigerzak, al die plukken haar…, dat is wel weer een dingetje zeg maar.

Onze Tom is een prachtig beest. Toen ik César Míllan hoorde zeggen dat jij niet een hond uitzoekt, maar de hond jou, geloofde ik dat meteen. Hij lokte ons met die loensende, verlegen blik en wikkelde ons om ieder pootje.
‘Een mens met een huisdier is gelukkiger’ is denk ik een juiste uitspraak. Laatst was mijn zoon nog heel erg boos. Hij trok Tom uit zijn mand en legde hem tegen zich aan. Binnen een kwartier was hij weer rustig en blij. Zo mooi is dat. Niemand anders had dat zo snel gered.

Onze Tom, een waar succesverhaal. Van Spaanse zwerver, naar verwende prins op een veel te groot hondenkussen… en 4 bedden… 2 banken… 4 stoelen… eigen gecreëerde hut in de tuin… mandje bij opa en oma… enfin, you get the picture. We krijgen zo een nieuwe bank. Kijken hoe snel de regel ‘niet die hond op de bank’ verbroken gaat worden. Ik schat in… een kwartier.

Liefs,
Sjansie

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

Plaats je reactie

Email (will not be published)