WUJB

What’s up je Boterham….

Geplaatst door / 4 september 2016

Je bent één dag op aarde en daar lig je dan. Met je poedelnaakte pielemoos open en bloot op Facebook. Neen, niet in de armen van je dolgelukkige moeder of in een mooie zachte naar Zwitsal geurende handdoek gewikkeld. Zelfs niet versierd als Maja de Bij op een Ann-Geddes kussen. Nee, je ligt op een commode, net bekomen van je Efteling Phytonavontuur om naar buiten te komen en de camera is frontaal gericht op je blote 9 maanden mensje. Er was ook niemand om je te helpen op dat moment, je beentjes bij elkaar te houden om daarmee o.a. je privacy te bewaken. Ik zal het nooit begrijpen.

Een jaar geleden zag ik een foto op Facebook van een kleuter met een dik rood oog. Een slaapkoppie in zijn pyjama met een verdrietige snoet. ‘Uit bed gevallen’ luidde het bovenschrift van de Facebookmoeder in kwestie. Hoe werkt zoiets?
In gedachten zie ik een kind, uit zijn bed gevallen, dat zijn moeder nodig heeft. Huilend loopt hij naar de grote slaapkamer op zoek naar de warme armen van zijn mama. ‘wacht-wacht-wacht, blijf staan!’ roept ze en springt uit bed. ‘Ja maar mama, ik heb pijn’…Als een malle vliegt ze de trap af naar beneden op zoek naar haar gsm! Hijgend rent ze weer terug naar boven om met spoed…een foto te maken van haar verdrietige zoon. ‘Kijk eens naar mama!’ *klik*klik* De kleine man probeert zijn huilen in te houden voor de foto en zegt: ‘Kijk mama, er zit bloed aan mijn lip’ ‘wacht-wacht-wacht, hou je hand er even onder’ (zegt je grote voorbeeld, dus dan doe je dat) *klik*klik* De vrouw kruipt in haar gsm, ‘Ik kom zo bij je schat, moment!’. De Facebookmoeder kiest, deelt en hoplá, haar zoon staat ongevraagd, gewond, verdrietig en voor altijd op internet. Dat zullen ze leuk vinden! En inderdaad, er stonden 3 duimpjes onder het bericht. De moeder heb ik rap uit mijn vriendenlijst gewist.

In diezelfde periode zag ik een foto van een moeder op Facebook die haar zoon een medicijn toediende via een spuit in zijn mond. Zijn medicijnen daarbij zorgvuldig op tafel gefotografeerd om…geen idee werkelijk waarom. Bij deze ‘ik zet mijn zoon zijn medicijn inslikkend op Facebook moeder’ dacht ik hardop: ‘Wat heeft jouw zoon hier aan?’ ‘Wat voegt het voor hem toe om deze foto openbaar op Facebook te plaatsen?’
Forever en ongevraagd op internet. Ik heb mij zo vaak ingehouden te reageren. Snel verder scrollen, want wanneer zelfs een mama die bij Justitie werkt haar kinderen naakt in bad op Facebook plaatst, dan moet het probleem wel bij mij liggen. Gelukkig sterven deze moeders ondertussen uit in mijn vriendlijst, maar zelfs LINDA doet mee! Onlangs was er een slow motion filmpje van een hele dikke baby in zijn luier te zien, hij werd in de lucht op en neer geschud. Zijn vet en vel wapperde in slowmotion op het scherm. Wie ben ik dan? De Linda redactie noemt het nieuws!

Ik heb sterk het idee dat menig volwassene niet vraagt aan een kind: ‘Mag ik deze foto aan iedereen laten zien?’ Een kind dat kan praten zou nog kunnen vragen: ‘Nou, aan wie dan allemaal?’ ‘Gewoon op internet, aan de hele wereld’ zegt het grote mens. ‘En hoelang sta ik er dan op met mijn bloedlip?’ ‘Gewoon, voor altijd’.

Op de dag dat het slaapkoppie uit zijn bed viel ben ik met What’s up je Boterham begonnen. Ik wilde reageren op al deze ondoordachte foto’s van kinderen op internet. Ik zal nooit begrijpen waarom grote mensen kinderen ongevraagd, bang, bedroefd, oncharmant, gewond of ziek met rood hoofd in 39 graden koortsslaap, kwijlend op een Minion kussen op Facebook zetten. Maar ik kan er wel iets anders voor in de plaats zetten dacht ik toen.
Omdat ik vond dat sociale media sowieso wel een positief geluid kon gebruiken als keuze voor de gebruiker, plaatste ik een oproepje. ‘Stuur de uitspraken van kids om je heen naar Tante Anne.’ Kinderen zijn altijd bijzonder, eerlijk, ontwapenend en kunnen vanuit zichzelf niet discrimineren, dat leren ze later pas. Na het oproepje ging het los! Wat een lol! Wat een gezelligheid! Uitspraken (tegenwoordig steeds vaker Boterhammen genoemd) zoals ‘Mam je piemel is gescheurd’ of ‘Mama ik hou van jou tot aan de hele wereld en linksaf weer terug’ vliegen je dagelijks om de oren en mensen worden er blij van! WUJB
Het is een positieve bende geworden op Facebook en ondertussen zal je ook de andersomfoto’s als reactie begrijpen. Binnenkort is onze eerste What’s up je Boterham fotoshoot een feit. Denk nu niet dat ik al die kinderen ga omdraaien! Er zijn ook heel veel grote mensen die (hun) kinderen juist prachtig in beeld brengen en zorgvuldig kiezen wat zij de wereld in slingeren.

What's up je Boterham

Volgens de experts ‘moeten we nu een logo’. En een andere naam die past in een Instagram vierkantje (stop Anne vooral in een hokje) en oh ja, we moeten petten, T-shirts, kalenders, agenda’s, kaarten, posters, tassen en nog veel meer gaan verkopen. Waar blijft die webshop?! Geld verdienen go go go!
Maar je kent me. Ik haal rustig adem, broedend op iets mooiers en groters. Het liefst, andersom…of de andere kant op.

Liefs van (een zeer dankbare en trotse)Tante Anne.

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

3 Comment

  1. Ik heb het geluk dat mijn 2 kids al met een paar ‘Boterhammen’ op Facebook zijn verschenen. Blijf vooral zo doorgaan, Tante Anne. Ik hou er van!

  2. Bedankt voor je leuke berichtjes!
    Mijn kinderen zijn de Boterham leeftijd eigenlijke ontgroeid maar oh wat geniet ik nog van hun uitspraken. Zo is ook van hen, (toen14 en 16 jaar oud) al een paar jaar geleden de uitspraak toen ik weer eens verzuchte: oh ik ben veel te dik! “Nee mam, je bent niet dik, je bent lekker zacht!”
    Ga vooral door met deze heerlijke boterhammen, ik geniet er elke dag van!

  3. Hi,
    wat geweldig geschreven en oh zo waar! Ik schrijf zelf een blog (Double Dutch plus Three) op WordPress en gebruik nooit foto’s van mijn kinderen, tenzij het onherkenbare foto’s zijn (meestal inderdaad van de achterkant). En als ik iets deel op Facebook vraag ik dat eerst aan mijn kinderen.
    Tegenwoordig zie ik al voordat ze thuis zijn van school waar ze met school naar toe zijn geweest: een moeder heeft enthousiast al fotos geplaatst op Facebook. Zonder mijn toestemming!
    Ik erger me hier groen en geel aan en ik weet dat veel scholen er ook veel problemen mee hebben.
    Laatst stond er een heel goed stuk in de New York Times en dat heeft mij ook aan het nadenken gezet. En ik denk dat dit belangrijk is: mensen een spiegel blijven voorhouden, zelfs als er maar een paar zijn die het zien, is er sprake van winst! Dank voor je stukje!

Plaats je reactie

Email (will not be published)