klusvrouw liesbet

Mannengezin

Geplaatst door / 12 februari 2017

Ik leef in een mannengezin. Na drie zonen heb ik de hoop opgegeven dat ik ooit nog een meid zou baren, en daarin heb ik me berust. Het is wel stoer, alleen maar mannen om je heen, en misschien heeft het zo moeten zijn want ik ben niet zo’n meisjes vrouw. Mode, sieraden, chicklits, lady’s nights, romantisch gedoe, het is allemaal niet aan mij besteed. Zelfs de honden en de kat zijn hier van de mannelijke soort.

Dat ik in dit gezin meestal volkomen wordt genegeerd bij het kiezen van een film of een uitje neem ik maar voor lief. Ik zit avonden alleen met een koptelefoon in een hoekje naar iets anders te kijken dan naar de zoveelste schietfilm of science fictions met robots. Als ik een keer een ‘familiefilm’ uitkies beginnen ze negen van de tien keer na een paar minuten luidruchtig te zuchten. Kleiduiven schieten vind ik nog wel leuk, maar karten of lasergamen, mwah.

Nu zou je verwachten dat ik in dit mannengezin lekker achterover kan leunen en dat de jongens de klussen opknappen als lampen vervangen, gootstenen ontstoppen, kasten in elkaar schroeven, en boor en zaag ter hand nemen waar nodig. Sinds ze allemaal bijna twee meter lang zijn pakken ze, op verzoek, regelmatig de zwaarste pan voor me van de bovenste plank. Maar daar houdt het zo’n beetje mee op. Ik heb een man gevonden en ook nog drie zonen gemaakt met twee linkerhanden.

Ik heb nog hoop want ik heb het zelf allemaal pas geleerd toen ik op kamers ging. Na weken tevergeefs wachten op mijn vriendje om een wc-rolhouder op te hangen heb ik maar eens bij de onderbuurman aangeklopt voor een boor en zelf dat gat geboord. Hoe moeilijk kon het nou helemaal zijn? Zonder Youtube was dat nog best linke soep maar het lukte. Ik heb gelijk alle gaten geboord die er geboord moesten worden, ik kon er geen genoeg van krijgen. Eens vroeg ik voor mijn verjaardag een schuurmachine en een elektrische zaag.

Afgelopen vakantie heb ik de douchewanden opnieuw geïmpregneerd en dichtgekit, de putjes ontstopt, de badkamer gewit, de plinten gelakt en een paar hanglampen (nee, niet alleen de peertjes) in huis verwisseld. Gisteren kochten zoon 2 en ik een IKEA kastje voor zijn bureauspullen. Hij zou hem zelf in elkaar zetten. Na een half uur gevloek en getier stampte hij zijn kamer uit met de mededeling dat het kastje kapot was. Na een tirade van mij (ik was die plinten aan het lakken) ging mijn man zich ermee bemoeien, vol geduld en goede moed. Twee keer zijn ze in die uren erna in de auto gestapt om diverse euvels op te lossen met Praxis onderdelen. “Ik haaaat klussen”, “ik haaaaat IKEA”, hoorde ik steeds. Terwijl IKEA nu juist altijd zulke goede gebruiksaanwijzingen maakt! Maar goed, ik ben inmiddels ervaringsdeskundige, ik kan me mijn eerste IKEA bureau ook nog helder voor de geest halen. Dat ik er bij de laatste plank achter kwam, dat ik in stap 1 iets verkeerd om had gemonteerd. Gaandeweg kom je er vanzelf achter dat een IKEA klus voorbereiding behoeft: eerst zen worden, dan ruimte maken, alles klaarleggen, doorlezen, en dan pas beginnen.

Bij mijn man heb ik de hoop al opgegeven, gelukkig heeft hij andere handige talenten, met computers bijvoorbeeld, en boten. Maar wat zou het fijn zijn als tenminste één zoon zich zou ontpoppen tot handyman. Voor als ik straks te oud ben om het zelf te doen.

Liesbet

 

www.kleinzuylenburg.nl: de mooiste B&B aan de Vecht bij Utrecht

 

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

One Comment

  1. Leuk verhaal Liesbet! Ik vind het geweldig om met de handen te werken en ben grote fan van Ikea. Mijn kinderen……. die maken daar handig gebruik van. Die hebben nog nooit een band geplakt. Me lo haces tu papa?

Plaats je reactie

Email (will not be published)