just in k's

Just another day @ the office

Geplaatst door / 20 maart 2017

De nieuwe werkweek is begonnen! Om half 10 een afspraak met de baas. Omdat de meeste buitendienstmensen bij ons ‘thuis’ als standplaats hebben, vinden die overlegmomenten vaak ergens halverwege de twee huisadressen plaats. En dan op een plek waar veel koffie en wifi beschikbaar is. Twee latte macchiato’s en quukskes verder zit ik nog ‘zielig en alleen’ aan een tafeltje. De andere tafeltjes met zakenlui, sollicitanten, bloggers, recruiters en buitendienstlui beginnen zo langzamerhand allemaal mijn kant op te staren, zelfs het personeel van het desbetreffende etablissement hield me in de gaten. Kijk haar nou, zou haar afspraak in de file staan? Zou diegene het vergeten zijn? Zou ze in de steek gelaten zijn? Op één of andere manier heerst er nog een taboe op ‘alleen zijn’ in openbare gelegenheden. Nu moet ik ook wel bekennen dat ik ondertussen al 45 minuten zat te wachten. Bellen had geen zin, want mijn telefoon was er mee opgehouden. En inloggen op het netwerk op mijn laptop ging hem ook niet worden, want de inloggegevens en beveiliging zijn gekoppeld aan de telefoons en werken met een sms-passcode. Leve de technologie! En erg handig voor iemand die veel extern is en ook nog eens voor een automatiseringsbedrijf werkzaam is ;-)

Een voordeel is dat ik dan op mijn gemak één van mijn favoriete hobby’s kan uitoefenen. Mensen kijken! En eerlijk is eerlijk, je hoort zo nu en dan wel eens wat. Een tafeltje verderop zaten een dame en een heer in overleg. Op de vraag hoe het met de beste man ging, reageerde hij dat het op zich best goed ging, maar dat er wel wat aandachtspuntjes waren. ‘Ben je trouwens ziek?’ vroeg de vrouw. ‘Euh ja, ik voel me niet echt fit inderdaad.’ ‘Ja, ik dacht al, je ziet er echt niet uit!’ Pardon? Hoor ik dat goed, dacht ik nog. De cursus ‘omgaan met teleurstellingen’, gaat vanavond wederom niet door.

Toen ik op het punt stond om af te rekenen en onverrichterzake weer huiswaarts te keren, kwam er een bekend gezicht aangelopen. Miscommunicatie, hij dacht dat de afspraak om 10 uur was. Dan nog een kwartier te laat, zou ik zeggen. Maar ach, we zijn in Brabant, een Brabants kwartiertje rekenen we goed. Meteen maar melding gemaakt dat mijn telefoon gehemeld is. Samen dat ding bekeken, systeembeheer gebeld met de telefoon van mijn baas. Of ik de batterij er al een keer had uitgehaald en ook had terug gestopt. Huh, ja! Werkt ie dan nog niet? Huh, nee! Heb je vorige maand de nieuwe chip er wel in gestopt? De wat? De nieuwe chip. Chip? Na wat heen en weer geleuter, bleek hij de nieuwe simkaart te bedoelen. Ja natuurlijk, heb ik die gewisseld. Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik begin me dan een soort van kunstmatige, intelligente muts te voelen. Denken die mannen nou werkelijk dat ik zo dom ben. Het is dan net of discussiëren met een vrouw is als het lezen van een Software License Agreement. Je negeert alles en op het einde klik je gewoon op OK. Want uiteindelijk kwamen de mannen tot hun eigen conclusie dat mijn telefoon toch echt wel gehemeld was. Joh, je meent het! Dat wordt een nieuwe in ieder geval, maar die ligt weer niet op voorraad. Moet besteld worden en dan wordt ie opgestuurd. Oké dan, en hoe lossen we dat in de tussentijd op met nul komma nul bereikbaarheid? Ja euhh, dat weten wij ook niet. Nou ik wel, één van mijn favoriete hobby’s uit gaan oefenen haha. Spring is in the air, dus…… Ik ben niet lui, maar ik bespaar momenteel gewoon wat extra energie.

Enfin, verder nog aangegeven dat de APK van mijn leaseauto is verlopen! Ja, dat lees je goed, momenteel is al mijn materiaal in staking. Na vorige week een telefoontje te hebben ontvangen van de leasemaatschappij, blijk ik al zeker 2 weken rond te rijden met een auto, waarvan de APK is verlopen. Ik heb nooit ofte nimmer bericht ontvangen. Niet van de leasemaatschappij, maar ook niet van de werkgever. Slecht geregeld dus en schandalig dat dit vandaag de dag nog kan gebeuren, was onze conclusie. Ondertussen een afspraak gepland met de garage en aangegeven bij de baas dat mocht er een boete op de deurmat vallen, ik deze weiger te betalen. ‘Nee, dat lijkt mij inderdaad ook’, zei mijn baas. Zo ook weer geregeld. Verder nog wat zakelijke dingen doorgenomen en hop weer door naar het volgende.

Ik moest op één van onze vestigingen zijn. Daar hebben we (in principe) allemaal een vaste werkplek. Ik hoef dan ook niet extra in te loggen met telefoon en codes blabla. Bleek mijn werkplek ingepikt te zijn door een geblesseerde collega. Dan hoeft hij niet zoveel trap te lopen met zijn zere been. Prima, ik ben de moeilijkste niet. Maar of ik dan ‘even’ op een andere werkplek kon gaan zitten. Als dat voor tijdelijk is, vind ik het best. Blijkt die werkplek om iedere scheet verbouwd te worden. Zo ontbrak er een hdmi-kabel. Deze had ik nodig om mijn laptop te koppelen aan een groter beeldscherm. Die kabel hadden collega’s kennelijk nodig voor de beamer in één van de vergaderruimtes. Oké dan, iemand nog koffie? Bij de koffieautomaat, kom ik erachter dat ik weer in oorlog ben geweest met mijn panty. Dus met de koffie in de hand en op standje ‘ministerie-van-rare-loopjes’ terug naar ‘mijn’ werkplek. Vraagt een collega ondertussen wat ik voor mijn verjaardag wens. Ja ja, lieve mensen, over een paar dagen moet ik er echt aan geloven. Mijlpaal nummer 2 van dit jaar! Dus ik doe hem enkele suggesties. Luidt de vervolgvraag of ik meteen de verjaardagspot wil spekken. Oftewel, ik betaal voor mijn eigen cadeau. Ik hang de slingers zelf wel op en zet de flowers lekker zelf wel outside………. Oh ja, f@# die kabel. Een sightseeing tour door kantoor verder en een kabel rijker, kan ik eindelijk eens gaan werken. Bleek ik niet de enige die last had van just another day at the office. Een collega zuchtte alles en iedereen bij elkaar, een zuidwesterstorm is er niets bij. Ze briest en foetert het hele systeem uit. Gegevens bleken niet te kloppen, zucht. Andere collega’s hadden niet de juiste info aangeleverd, zucht. Maak niet alle fouten zelf, geef je collega’s ook een kans. Zij stoorde zich vervolgens aan alles en iedereen binnen een straal van 3 meter, windhoos. Wat je op zo’n moment al helemaal niet moet proberen, is bellen in haar omgeving, want dan gaan demonstratief en met een hoop bombarie de oordoppen in. Nu kon ik niet bellen, maar een mannelijke collega wel. We hebben nu eenmaal een functie, waarbij veel gebeld moet worden. En laat diegene dat soort dingen niet bepaald aanvoelen. Jawel, orkaan in aantocht, zoek dekking! Ik zeg, ik heb geen hekel om te werken, maar er gaat zo veel vrije tijd in zitten hè. Volgens mij is het hoog tijd om naar huis te gaan! Zo’n dagen moet je niet te veel hebben, maar aan de andere kant never a dull moment. Bij thuiskomst wist mijn zoon te melden dat mama er vandaag toch wel heel mooi uitzag ondanks de fantastisch, mooie, nette panty.

Mijn dag kon niet meer stuk!

Just in K’s

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

Plaats je reactie

Email (will not be published)