Willem Jan, Do & Jip

Deel 2: Inside Willem Jan, vader van Do

Geplaatst door / 2 april 2015

Hoe ben je privé?
Ik hou van gezelligheid en rust. Gewoon lekker thuis zijn. Ik heb weinig tijd thuis door de tennisschool en GO4SLAM, maar geniet daar wel enorm van.

We merken dat je een beetje ongemakkelijk wordt van complimenten…
Ja klopt, ik kan veel beter tegen kritiek dan tegen complimenten.

Waar is jouw carrière op de tennisbaan eigenlijk gebleven?
Mijn carrière op de tennisbaan? Haha! Die is er nooit geweest.

Oh, was je niet goed genoeg? Those who can’t do, teach?
Mijn trainer zei: “Die top 100 zit er niet in!”. Over eerlijkheid gesproken… Dus ik deed wel leuk mee met de jeugd (Europese landenkampioenschappen t/m 16 jaar). En ik won ook wel eens wat Nationaal. Maar toen ik mijn sprong moest maken naar het internationale tennis, ben ik geblesseerd geraakt. Ik heb toen het CIOS in 3 jaar gehaald zonder praktijk. Ik kreeg van Vossen een 10 voor praktijk terwijl ik nooit een les gevolgd heb. Hij kende mij nog uit de buik van mijn moeder!

Goh, best bijzonder, een sportopleiding doen zonder te sporten! Was hij zo gecharmeerd van je moeder?
Nou nee dat was het niet. Ik was misschien voor mijn studiegenootjes een enorme slijmbal. In de pauze zat ik met de deur dicht mijn boterhammetje te eten en te wachten op de volgende les. Iedereen ging op donderdag de stad in en ik zat gewoon met een radiootje voetbal te luisteren op mijn kamer. Zo was ik opgevoed. Iets goed doen, uren maken. Ik was al 5 weken voor de tentamens aan het leren, samenvattingen maken. Ik was tijdens de praktijklessen iedereen aan het helpen. Niet echt een rebel. Dus de docenten mochten me wel;-).

Hoe ben je zo in het sporten gerold?
Via mijn vader Henk van Hulst natuurlijk. Die heeft de Tennis Academy opgericht. En die is er weer ingerold via de vader van mijn moeder (mijn opa) Charles Roels. Daar is ook de straat waar FC Eindhoven aan ligt naar vernoemt: de Charles Roelslaan.

Henk van HulstToevallig komt net op dat moment Henk van Hulst binnenwandelen bij het interview. Hij gaat zo trainen met een jonge speelster uit Macedonië. 

Hoe oud ben je? We kunnen het nergens gegoogled krijgen…
Ik ben geboren op 11 april 1968. Maar ik jok er ook wel eens over, dus het verbaast me niet dat je meerdere data en leeftijden voorbij ziet komen.

Vertel je nu wel de waarheid dan?
Haha ja dit is de naakte waarheid.

Ben je ooit getrouwd geweest?
Nee ik ben nooit getrouwd geweest. Vervolgens verslikt Willem Jan zich in zijn drankje en herstelt zich lachend: Jawel ik ben wel getrouwd geweest!

Goh, klein detail, kun je nog wel eens vergeten! Vrouwen zijn meer van de details, dat blijkt wel;-)
We krijgen ondertussen een nieuwsbrief, keycoard en pen uitgedeeld. We zijn dol op weggevertjes en de kids van Marlène kunnen we wel blij maken met de keycoards. Over kinderen gesproken. Hoeveel kinderen heb je?
Een hele hoop. Een tennisschool vol en dan prive ook nog een heleboel.

Een heleboel?? Hoeveel dan?
4 stuks en dan ook nog een kleinzoon (red.: kleinzoon Jip, zoontje van Do) én kleindochter.

Willem Jan, Do & JipJonge opa!
Ja, ik ben een opa met een wasbord. Iedere keer als ik bij Do thuis ben, lig ik binnen 2 minuten op de grond met Jip te spelen. Ze wonen in Amsterdam en ik ga er zo vaak mogelijk naar toe. Gelukkig krijg ik ook regelmatig foto’s doorgestuurd. Want soms ben ik te druk om veel langs te gaan.

Nou de mama van Jip is ook behoorlijk druk! Leuk trouwens dat ze samen met Henny Huisman ‘De surprise show’ presenteert. Voor de veertigers nostalgische TV.  
Ja natuurlijk heeft zij het ook druk. Maar als we bij elkaar zijn, hebben we het nooit over het werk. Even samen kletsen en rust vinden.

Ze is wel je oogappeltje toch?
Ja, samen met de andere kinderen.

Oja de andere 3 kinderen! Wacht even, dit klinkt ingewikkeld…
Oke, let op! Ik ben getrouwd geweest. Mijn toenmalige vrouw heeft twee kinderen. Dominique (Do) en Dean. Mijn huidige vriendin, daar ben ik 10 jaar mee samen, heeft ook twee kinderen. Yentel en Sterre van 17 en 15 jaar. Dat telt dus op tot 4 kinderen en 2 kleinkinderen.

Heb je bewust gekozen zelf geen kinderen op de wereld te zetten?
Nee dat is zo gelopen. En natuurlijk denk ik er wel eens aan dat, mocht een relatie stuk lopen, ik mogelijk geen rol meer speel in het leven van de kinderen. Wie ben ik dan nog voor ze? Maar gelukkig is dat bij Do en Dean nooit aan de orde geweest. Ik ben gelukkig nog altijd belangrijk in hun leven. Maar dat is natuurlijk ook wat je er zelf in stopt. Ik kan de kinderen iets heel moois bieden, namelijk gezelligheid, respect en stabiliteit. Dan kun je het met z’n allen heel erg leuk hebben. Natuurlijk zijn er ook fases die minder zijn. Bijvoorbeeld het tijdperk van de vriendjes vind ik helemaal niets. Met Mark, de man van Do, heb ik daar echt gesprekken over gehad, omdat ik er voor mezelf geen antwoord op had waarom ik daar zo’n moeite mee had. Mark en Do is nu voor mij wel geaccepteerd. Yentel heeft nu ook een vriendje en dat moet dan blijven slapen en dan merk ik weer dat ik het nog steeds helemaal niets vind. Dat zijn wel de klankbordmomenten met mijn partner. Ik hou liever alles zoals het is. Hoezo iemand erbij? Mijn vriendin staat daar gelukkig wat makkelijker in. Ze vindt het belangrijk om de kinderen wat ruimte te geven. En ze vindt dat je het beter in huis kunt halen, dan dat je je stug opstelt en je je kinderen nooit meer ziet.
Nou gaat dat jongetje dit jaar ook mee op vakantie. Maar ik vind het wel leuk om de jongetjes een beetje te laten spartelen.

Maar als je die gedachtegang van jou volgt, vragen we ons toch af hoe jij ooit aan een partner bent gekomen?
Je kijkt op zo’n moment toch vooral niet naar jezelf;-).

En wat vinden je dochters ervan? Vinden ze je een conservatieve opa?
Ze vinden het stom! Maar ze hebben me nog nooit om de oren geslagen met “opa”!

Goh, misschien lezen ze dit ook;-)

Hebben je kinderen ook een tennisachtergrond?
Nou, Do heeft leuk getennist. Ze kwalificeerde zich twee keer voor de Nederlandse jeugd kampioenschappen, onder 12 en 14 jaar. Dan doe je het hartstikke leuk bij de jeugd. Door een zware blessure heeft ze een einde moeten maken aan haar ‘tennisambities’. Gelukkig heeft ze meer talenten en is ze zich toen gaan richten op haar muzikale carrière.
Maar destijds begon het met het klassieke verhaal van tennisleraar en moeder van tennistalent. Ik vond haar een heel leuke, open vrouw en ze stond zo anders in de sport dan andere ouders. Het is de enige moeder die ik ooit heb zien klappen voor de tegenstander van haar dochter. Gewoon omdat het een mooi punt was. Daar was ze oprecht enthousiast over. En toen ik daar thuis kwam, kwam ik in een heel warm nest. Ik was toen 23 en zij was 32 jaar. We zijn 9,5 jaar samen geweest.
En dat heb ik nu ook met mijn huidige vriendin. Ik kwam daar binnen en het voelt gewoon heerlijk aan. Met mijn huidige vriendin ben ik 10 jaar samen. De ene heeft de andere ingehaald, haha. “Zie je wel, van mij hou je meer dan van die ander!” Haha!

Do en Willem JanHaha, vrouwen! Maar goed, we nemen aan dat Do niet Van Hulst heette toen ze werd geboren. Hoe is dat gekomen?
Nee klopt, zo heette ze toen niet. Dat is spontaan zo gegroeid. Ze heet nu gewoon Do(minique) van Hulst. Vaak denken ze dat mijn vader haar biologische vader is en dat Dominique dus mijn zusje is. Ze was 10 jaar toen ik een relatie kreeg met haar moeder.
Maar even gekscherend. Mijn instapleeftijd is 5 jaar. Dus als ik dit doe, moet de jongste 5 jaar zijn;-).

Haha goed dat je daar regels voor hebt!
Ja we hadden het net over scouting. Zo scoutte ik mijn nieuwe vriendin, haha! Kind naar school, konden wij mooi verkering spelen.

Do in PlayboyWat vond je ervan dat Do in de Playboy stond?
Daar vond ik niets aan.

Had ze het met jou overlegd?
Nou daar heeft ze haar manager voor haha. Ik vind mijn stem niet altijd even belangrijk. Ze kan haar eigen beweegredenen hebben. Die respecteer ik.
Soms is het wel belangrijk om even niet je mening te geven en de boel de boel te laten. Dat is in mijn situatie misschien wel weer wat makkelijker dan voor andere ouders. Ik heb de foto’s ook nooit gezien en dat wilde ik ook niet. We hebben het er ook helemaal niet over gehad. Het ging niet van: “Hee pap, kijk eens, mooi he?”. Nee gelukkig voelen we die dingen wel van elkaar aan. Gewoon niet over hebben. Ik vind het belangrijk voor ouders om je kinderen altijd te supporteren. Wel controleer ik of de dingen die om mijn kinderen heen gebeuren zuiver en open zijn. Afspraak is afspraak en geen krom gedoe. En je kinderen wijzen op hun verantwoordelijkheden.
Voor alle inhoudelijke dingen heeft ze haar mensen om haar heen die ze vertrouwt en die er verstand van hebben. En daar moet ze het gewoon bij laten. Want iedereen heeft altijd overal maar een mening over. Dus hoe meer mensen je ergens over raadpleegt, hoe meer meningen je krijgt. Dan zit je er niet op te wachten om thuis weer een andere mening over je heen te krijgen. Als ze thuis een nieuw liedje liet horen, dan wilde ze graag haar enthousiasme delen. Daar waren wij voor. En de mensen die er verstand van hebben, mogen er vervolgens hun deskundige mening wel over geven. Dat is niet aan ons.

Jouw ouders zijn ook gescheiden toch?
Ja een paar keer. Dus ik ben ervaringsdeskundige. Ik had gehoopt dat het een generatie over zou slaan, maar goed, die dingen gebeuren nou eenmaal.

Hoe oud was jij toen je ouders de eerste keer uit elkaar gingen?
Een jaar of 6/7. Mijn vader is vervolgens drie keer getrouwd. En mijn moeder is twee keer getrouwd. En ook weer van allemaal gescheiden. Gelukkig heb ik met beiden een goede band en ik zie ze hier regelmatig in het sportcentrum. De ene heb ik een sportabonnement gegeven en de ander hou ik hier nog bezig als trainer. En gelukkig zijn ze samen gewoon on speaking terms. Ze stellen hun kinderen boven zichzelf. Zo hoort het ook.

Wat vond je er als ervaringsdeskundige dan van dat Do en haar man Mark uit elkaar gingen?
Die zijn weer bij elkaar hè. En ze stonden er geweldig in. Het was altijd hun intentie om weer bij elkaar te komen. Ze hebben de tijd zonder elkaar gebruikt om zichzelf weer te vinden. En zijn toen weer terug bij elkaar gekomen en hebben als kers op de taart samen Jip gekregen.

Maar wat vind je van al die vechtscheidingen en ruzies om de kinderen?
Daar heb ik echt sterk een mening over. Je geeft een kind zo’n ‘erfenis’ mee door jezelf en je eigen emoties boven je kind te plaatsen. Dat vind ik zo waardeloos.

Wat heeft de scheiding van jouw ouders met jou gedaan?
Dat heeft me natuurlijk ook wel een beetje gevormd. Maar mijn ouders zijn er heel goed mee omgegaan. Mijn vader deed het in Nederlands tennisland goed, dus we stonden een beetje in de belangstelling. Ik ben er altijd open over geweest. Liever dat mensen de juiste versie van mij horen dan dat je allemaal praat krijgt die niet waar is.

Toen ontmoette mijn vader nog een vrouw die veel jonger was en meer tegen mijn leeftijd aan zat. En een paar jaar later ik dus een vrouw die ouder was. Dus dat was wel mooi als we met zijn vieren ergens aan een tafeltje zaten. Dan was het een raadsel wie bij wie hoorde. Dan zaten er ook nog drie kinderen bij. Bart was het zoontje van mijn vader en zijn toenmalige vrouw en ik en mijn vrouw hadden Do en Dean bij ons. Wie hoort dan bij wie?

Maar goed, hoe heeft het mij gevormd? Ik denk dat ik onbewust toch bezig ben om ervoor te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft, pleasen. En dat het allemaal in elkaar past. En wie ben je dan zelf? Je moet opletten om dan jezelf niet te verliezen.

Maar goed, zoals ik het nu zie heb ik een prachtig leven.

Dat straal je ook uit. Je lacht ook bij alles wat je zegt! Dat is overigens geen compliment, maar een constatering!

Maar je zegt dat je een prachtig leven hebt, dus je hebt geen last van het veertigersdilemma?
Wat is dat? Voor de buitenwereld heb ik een interessant leven. Ik kom op heel veel plaatsen, heb onregelmatige werktijden, ik ontmoet veel mensen. Ik doe de dingen die ik heel graag doe.
Maar als ik er nu over nadenk. Ik heb gescheiden ouders, ben zelf gescheiden, zorg voor kinderen die biologisch niet van mij zijn. Ik heb geen standaard leven. Maar ja, als veertiger ben je meer een uitzondering dan een regel als je wel een ‘standaard’ leven hebt.

En jouw vriendin vindt het allemaal oké, dat je zo vaak weg bent…?
Oh ja, ze is geweldig! Ze geeft me heel veel ruimte. Ze heeft zelf een drukke, verantwoordelijke baan èn runt een gezin. Dat laatste is ook een baan. MANNEN OPLETTEN! Ik begrijp dat niet alle mannen dat begrijpen, maar het runnen van een gezin is een heel verantwoordelijke baan! Ik ben wel haar klankbord. Maar de goede gesprekken moeten we wel plannen, want we hebben het vaak te druk daarvoor. En we hebben elkaar altijd heel veel te vertellen en we tafelen lang na.

Dat laatste verbaast ons enorm. Jij veel te vertellen?!? We zitten nog maar twee uur naar je te luisteren, haha! Gelukkig verveelt het ons niet.
Ja dat is een constatering die ik inmiddels zelf ook heb gedaan. Ik praat echt veel!

Ja, haha, toch een puntje van kritiek;-). Daar hou je toch zo van?
Ineens is het stil… Een typisch momentje van bewustwording. Mooi, tijd om af te ronden en foto’s te gaan schieten. Maar dat stiltemoment duurt natuurlijk niet lang. Zonder maar een vraag van onze kant vertelt Willem Jan vrolijk verder:
Dat heb je ook met vakantie. Met elkaar in de auto of het vliegtuig zitten. Of samen een hapje eten. En dan heerlijk kletsen.

Waar ga je graag uit eten? Waar kunnen we je in het wild tegenkomen?
We houden van de Aziatische keuken. Zelf kook ik niet. Dat is de eeuwige discussie thuis: ik kook NOOIT! Ik kan heel goed koken, maar ik doe er niets mee.

Ja ja, je kan zeker een ei bakken, maar verder bak je er letterlijk niets van!
Het is sowieso een onzinverhaal. Want ik kom later thuis dan mijn vriendin. En zij zorgt graag. En ja, ze kookt ook zo zalig!! Iedere dag is gewoon een feest. En ik dek wel de tafel en ruim af. En ik wil zelfs meedenken in het creatieve programma. Wat we gaan eten dus. En wij mannen lopen nou eenmaal altijd wat achter op jullie vrouwen. Daar moet je niet moeilijk over doen.

Ja die slechte smoezen kennen we. We begrijpen wel dat dit een discussiepuntje is bij jou thuis. Eugenie, laat hem zijn eigen boontjes maar eens doppen;-)! We merken dat je je er iets te graag bij neerlegt dat wij vrouwen op jullie mannen voorlopen!
Haha, dat horen jullie toch graag? Dat is gewoon een stukje begripsvorming voor de vrouw.

Kun je dit ook met een strak gezicht zeggen? Die ondeugende twinkeling in je ogen en lach op je mond doen wat af aan je geloofwaardigheid…
Ik ben toch een heerlijke afnemer van haar maaltijden. Ik snap niet wat het probleem is. Ik kan nou eenmaal niet alles ondersteunen in die weinige uren dat ik thuis ben.

Nou met die wijze woorden komen wij tot een besluit. Willem Jan is een charmante man die ons cliché beeld van de tennisleraar toch enigszins heeft bevestigd. Clichés zijn niet voor niets clichés! Bedankt Willem Jan!!

Lees ook: Deel 1 van het interview 

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

Plaats je reactie

Email (will not be published)