Liesbet

Howdygirls op wandelvakantie by Liesbet

Geplaatst door / 16 april 2017

Het begon zo stoer zes jaar geleden. Met een jeugdvriendin en een vriendin van haar, die ik nog niet kende, gingen we naar een afgelegen ranch in de Amerikaanse staat Arizona voor een week “cowboy experience.” Zo’n weekje boek je niet even, daar gaat gedegen voorbereiding aan vooraf. Allereerst de kennismaking met de vriendin van mijn jeugdvriendin. We hadden gemeen dat we alledrie weleens op een paard gezeten hadden en dat we wildenthousiast waren over dit idee. Die kennismaking was een beetje spannend maar toen we na drie wijn al de slappe lach kregen had ik er wel vertrouwen in. We hadden hetzelfde beeld voor ogen: De hele dag te paard door canyons, over bergen en langs rivieren zonder een mens tegen te komen met een echte cowboy om ons de weg te wijzen. Eten en een fles water in zadeltassen. Terug op de ranch aan de wijn, ouwehoeren, sterren kijken, steak eten en vroeg naar bed. En precies zo is het gegaan. Met als bonus dat we aankwamen in een sneeuwstorm en na twee dagen dertig graden en zon kregen. We leerden kleiduiven schieten door ons Duitse medegast en we hebben samen ontzettend gelachen, gejankt en genoten. Dat wij met z’n drieën om deze reden (een week te paard) bij elkaar kwamen was een gouden greep.

Door het cowboy virus bevangen werden er grootse plannen gesmeed. We zouden sparen voor zeker eens in de twee jaar weer zo’n reis. USA moest het zijn, vanwege de sfeer, de uitgestrektheid, de paarden en de fijne zadels. We zouden alle staten van de Mid-West gaan verkennen. En zo zaten we een paar jaar later in Wyoming, na een reis van dertig uur van Amsterdam naar Washington, naar Denver, naar Cody: waar de mannen met boots, spurs en Stetson over straat gaan en het enige grote hotel nog stamt uit het Wilde Westen. Wij reisden na een nachtje in dit authentieke spookhotel nog twee uur verder naar de gewenste “Middle of Nowhere”. Ook deze week was een groot succes. Het landschap nog leger dan op die eerste reis. Het dorp in de buurt van de ranch telde 12 inwoners. Maar toen ging er iets mis. Mijn jeugdvriendin werd na een lange rit in draf en galop hondsberoerd en dat ging niet meer over.

Op onze laatste dag hebben we haar naar het ziekenhuis in Cody gebracht en daar bleek ze een ernstige acute aandoening te hebben. Niet iets waarmee je aan een dertig-urige terugreis begint. Ze moest geopereerd worden en zeker nog een week blijven. Alhoewel de arts geen enkel verband vermoedde tussen de paardrijrit en de aandoening is er in haar hoofd wel degelijk een connectie gemaakt. Ze gaat tot op de dag van vandaag niet meer op een paard. En zo strandde ons Howdygirls avontuur, maar niet onze vriendschap.

We moesten een activiteit bedenken die ons terug zou brengen naar die natuur en dat werd wandelen. Het was even slikken, het klonk wat bedaard, zo niet bejaard, maar wat zijn we er goed in! Om te oefenen voor onze eerste uitstap naar Schotland, deden we een rondje voetstappenpad in Hilversum. 27 kilometer. Eitje! Het Schotse Hoogland: rond de 20 kilometer per dag, vier dagen wandelen. Geen vlak land uiteraard, wel bergen, regen en muggen. En dan eind van de middag in een hotelletje neerploffen, de wijn aan laten rukken en er na drie bellen achter komen dat dit niet ons overnachtingsadres is. Die was een berg en twee uur lopen verder…

Schotland laten we voor wat het is, alle mooie verhalen ten spijt, we houden toch meer van zon. Ons komende avontuur brengt ons naar Madeira. Wandelingen die niet geschikt zijn voor mensen met hoogtevrees. Ik heb op één hoog al weke benen, maar die wandelingen gaan we natuurlijk juíst doen, want die hebben de mooiste uitzichten en hopelijk de minste wandelaars. Want dat gevoel dat je de enige op aarde bent, dat hopen we aan deze kant van de oceaan ook eens te vinden. Wie het weet mag het zeggen.

Just Liesbet

Liesbet blogt over “The Full House” met man, drie grote puberzonen, twee honden, een kater, en meestal twee gasten onder een dak. The House heet Klein Zuylenburg, familiehuis en B&B in één. Vrij rusteloos, ongeduldig en op zoek naar nieuwe avonturen ben ik altijd de reisjes planner en ik hou van de mensen die daar vol vertrouwen in mee gaan. Ik doe aan websites bouwen tussen de bedrijven door, banjeren door de natuur, vakanties in the middle of nowhere en zwarte humor. Het grootste avontuur begint als man en ik de kinderen hebben groot gebracht en we samen een B&B in het buitenland gaan runnen.
For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

Plaats je reactie

Email (will not be published)