English Bulldog dog canine pet on brown leather couch under blanket looking sad bored lonely sick tired exhausted

Gaat het een beetje, Just Janneke?

Geplaatst door / 27 januari 2017

Het is de week dat iedereen in bed ligt met de griep. Zelfs het ziekenhuis heeft bedden gesloten omdat iedereen de griep heeft. Het is de week dat het winter wordt. Sneeuw, ijzel en wind. En in die week heb ik besloten te bewijzen dat ik dan misschien wel 40+ ben, maar nog lang niet belegen!

Het probleem ligt bij het feit dat ik dus alles leuk vind. Feestje? Leuk! Avondje stappen? Leuk! Ik ben er bij! O, ja. En de dag voor die uitjes heb ik toevallig dienst. Ach ja, je leeft maar één keer.

We beginnen het verhaal dus met een dienstje. Na 12 uur werken fiets ik ‘s nachts om 2.30 uur door een heftige sneeuwbui naar huis. Het is maar een klein stukje fietsen, maar toch voelt het heel ver. Gelukkig krijgen wij van de baas 8 ‘uitslaapuren’ en hoef ik de volgende dag pas om 10.00 uur op het fietsje te zitten. En u raadt het al. In nog een sneeuwbui!

Op het werk is iedereen in een jubelende stemming, want vanavond is het feest. Heel het ziekenhuis is uitgenodigd in het Evoluon om te feesten. “Ga jij vanavond ook? Wat doe jij aan? Hoe ga jij? En kan ik meerijden?” zijn veel gestelde vragen. Patiënten geven nog wat feest-tips en de dag vliegt voorbij. Thuis op de bank krijg ik toch wel een kleine inzinking. Maar hier moet ik niet aan toegeven! Snel wat eten en mijzelf optutten voor het feest. Ik heb een Bobientje die gezellig blijft slapen en om 8 uur weer opgeroepen kan worden voor een dienst. Dus ik vertrouw op Bob dat het niet te laat wordt. Een zekerheid is het dat we morgenvroegJanneke in ieder geval vroeg wakker zijn. Het feest is gezellig! Feesten, dansen en een klein beetje drinken. Mijn Bob vindt het ook heel gezellig. Whoop Whoop! Om 2 uur strompelen we naar buiten. Natuurlijk niet van dronkigheid. Maar van pijn aan onze voeten van het dansen. Stom, had geen hakken aan moeten doen. Na een theetje en slappe lach liggen we na 3en in bed. Missie ‘niet te laat’ mislukt. Gelukkig wordt Bob om 8 uur gebeld of ze naar het ziekenhuis wil komen. Dus missie vroeg wakker is gelukt!

Ik laat me niet kennen. Ik ga sporten en het huishouden doen ( ja echt!). Eenmaal ‘s avonds op de bank heb ik geen kleine inzinking. Echt een mega-inzinking! Ik laat me verleiden om een powernap te doen. Na een half uurtje wordt ik wakker boven een grote kwijl plek. Geen power te vinden. Niet eens puppypower. Niks! Ik sleep me naar boven om daar heel mijn kast overhoop te halen. “Ik heb echt niks om aan te trekken…. ” Na deze opmerking krijg ik een vuile blik van mijn echtgenoot die naar mijn uitpuilende kast wijst. De vierde outfit die ik probeer krijgt goedkeuring. Mijn gezicht in de spiegel vertelt mij dat ik een likje extra make up nodig heb. Een groot likje. Klaar voor een 80’s, 90’s en 00’s party! Whoop whoop.

Met 6 man op de fiets naar het klokgebouw. In een, jawel, sneeuwbui! Voor we het klokgebouw in mogen, moeten we eerst een half uur in de rij staan. In de sneeuw. Uiteindelijk, kletsnat met uitgelopen mascara, zijn we binnen. Ik heb een soort van Alice Cooper look gekregen. Past goed bij het thema!? Eenmaal binnen is er weer een rij. Nu worden we door ‘dr.Pol’ hekken als vee verder naar binnen geleid. Aan het einde van het dr. Pol hek staat een man (niet eens een lekkere) klaar om ons te fouilleren. “Zakken leegmaken” wordt mij niet al te vriendelijk bevolen. Handenvol zakdoekjes (ook gebruikte), bonnetjes en winkelwagenmuntjes vallen uit mijn zak. Blijkbaar is dit niet ongewoon, want de beveiliger geeft geen kick en begint zonder enige emotie mijn heupen te betasten. Na onze natte jassen in een kluisje te hebben gefrot en met nog 1000 mensen muntjes te hebben gekocht, kunnen we eindelijk feesten. Het is druk. Heel druk. Mensen van alle leeftijden komenIMG_5550 voorbij. Ook mensen die de jaren 80 niet fysiek meegemaakt kunnen hebben. Mensen die met een naveltruitje weg kunnen komen. Die noemen we zero’s. Na twee biertjes voel ik weer wat puppypower. De hele avond is een trip langs memory lane. Madonna, Aha, Salt ‘n Pepa, George Michael en Duran Duran. Heerlijk losgaan op muziek uit je jeugd.

Gelukkig is het niet opgehouden met sneeuwen wanneer we in onze nog natte jassen weer op de fiets zitten. Ijskoud komen we thuis. Het kan me niet bommen hoe laat het is. Ik verlang naar een warm bad! Heerlijk warm en loom kruip ik in een koud bed om 5 uur later weer klaar wakker te zijn. Een likje extra make up kan mij deze dag niet helpen. Dat moet oorlogsverf worden. Kleine ogen met een accent van donkere wallen er onder. Daar kan geen make up tegen op! Alice Cooper meets Keith Richards. Na een weekend net te doen alsof je 20 bent, zie je er uit alsof je toch echt 40++ bent. Eentje met een groot alcohol/rook/drugs verleden. Een avondje ‘bankzaken’ doen, klink heerlijk. Helaas kan mijn favoriete Netflix-serie mijn ogen niet open houden. Ik word wakker om naar bed te kruipen. Volgens man-lief ben ik in coma gevallen en heb alles bij elkaar gesnurkt. Maar dat kan natuurlijk niet. Ik snurk immers niet…..

Volgende keer maar niet doen alsof ik 20 ben.

20+ dan maar……

Liefs,

Janneke

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

2 Comment

  1. Haha r e s p e c t !

  2. Maaar….; het was ‘n leuk feestje!!

Plaats je reactie

Email (will not be published)