Londen

Liefs uit Londen! Sjansie for Just40

Geplaatst door / 29 maart 2017

“Deze koffer is te klein, maar dan ook echt hè!” Mijn oudste dochter kijkt naar haar spullen, het te kleine koffertje, de lijst met benodigdheden en het cadeau voor het gastgezin. Na een hoop gediscussieer pak ik de grote koffer. We doen alle spullen erin. Het past. Er is zelfs ruimte voor nieuwe spullen die geshopt gaan worden in Londen… Londen …. Mijn meisje gaat over de zee zonder mij. Ik voel dat ik daar toch wel een beetje last van heb.

Als alles ingepakt is zitten we hand in hand op de bank. Ze praat honderduit. Nerveus, nieuwsgierig, blij! Ik luister stil naar haar verwachtingen en ben trots op wat ze is geworden. Zelfstandig en een mooie jonge meid. De ochtend erop zwaai ik haar uit. De buschauffeur ziet er betrouwbaar uit, uitgeslapen, ervaren, geen kegel van de vorige avond, gewoon fris en fruitig. De enorme koffer heeft hij er voor haar ingezet. Toeoeoeoet! Uit het oog van deze leeuwinnenmoeder.

Ik voel me wel een teut met dit soort dingen hoor. Sommigen gaan zo makkelijk om met dit soort dingen. Ik niet. Ik ben blij met iedere foto die ze zendt, ieder telefoontje die we doen (ik dank meneer Samsung even op mijn blote knietjes voor die geweldige apparaten) en met het superleuke gastgezin waarin ze verblijft.

Woensdag 22 maart. Ik krijg via de app van nu.nl de eerste berichten binnen over een aanslag in Londen, later opgeëist door de IS. Oh mijn God! Mijn kind! Ze komt in de lucht. “Niks aan het handje mam, we zijn save. Kijk maar, we worden door deze mannen goed gecontroleerd en zo!” Ik krijg een foto met 2 mannen in legertenue met enorme wapens. Ze is veilig, Jezus wat een geweren, maar ze is veilig, wat gaan ze nu beslissen met de rest van het reisje? Ze blijven. De route wordt alleen aangepast. Niet dichtbij waar het kwade weer heeft geschied, waar mensen wederom omver zijn gereden, waar is gestoken met een mes, geschoten met echte wapens in de naam van Allah of zijn het gewoon gehersenspoelde mafketels? Anyhow… Donderdag ben ik onrustig totdat de foto’s weer binnenkomen met teksten als “lekker geshopt, hoeveel staat er nog op mijn rekening? check het ff, STARBUCKS!” Ze heeft het gruwelijk naar haar zin. We facetimen nog ff ‘s avonds. Ze is moe, maar ontiegelijk voldaan.

Vandaag komt ze thuis en in mijn hoofd zing ik al de hele dag de zin … en als de postbode dan mijn huis weer heeft gevonden, stort ze mijn hart vol met alle liefs uit Londen van Bløf. Er komt een app binnen. “We zijn eerder thuis!” Ik word er spontaan springerig van! Kom maar op. Ik heb je gemist en me zorgen gemaakt.

Liefs,
Sjansie.

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

Plaats je reactie

Email (will not be published)