header - book in a cage

Laat gaan, laat gaan

Geplaatst door / 20 februari 2017

Nou, daar ga je dan bijna grote vent! Nog heel even en dan is de grote dag aangebroken dat de oudste zijn entree gaat maken als beginnend student aan één van de universiteiten van ons dorp. Nog niet zo lang geleden mocht hij samen met moeders een middagje proefdraaien. Leuke manier om de nieuwe omgeving, de nieuwe juffen, nieuwe klasgenootjes en nieuwe regels te leren kennen. Aangezien hij extreem gevoelig is, heb ik hem al een tijdje klaargestoomd voor wat komen gaat. En eerlijk is eerlijk, hij vindt het allemaal ontzettend spannend, maar is ook heel nieuwsgierig en toe aan nieuwe uitdagingen. Want dat laatste heeft ie wel nodig. Maar dan wel het allerliefste onder moeders vleugels blijven bivakkeren als het aan hem ligt.

In ieder geval gingen wij vol goede moed en enthousiasme naar de wenmiddag toe. Onderweg handje vasthouden, alles maar dan ook alles observeren. Er ontgaat hem niets. En heel veel vragen stellen over alles wat hij ziet, hoort of ja zelfs ruikt. Hoe dichter we bij school kwamen, hoe meer ik me ook realiseerde dat ik mijn grote vent nu toch echt meer ga loslaten in deze nieuwe fase die komen gaat. Alleen maar goed dat hij meer op eigen benen gaat staan, maar toch, ik weet niet of ik hier nou wel heel gelukkig van wordt. Ik sluit toch een beetje een hoofdstuk af en jeetje wat heb ik die in een sneltreinvaart uitgelezen zeg.

Maar enfin, wij die klas in en er waren al enkele ouders en kinderen aanwezig. De meeste kindjes kropen onder moeders jas, rok of broek weg en waren zeer afwachtend. Ik zeg maar zo, wie de kat uit de boom kijkt, hoeft in ieder geval geen ladder te kopen. Maar na een paar minuten zag je die kleine guppen langzamerhand ontdooien. En als er een schaap over de dam is, tja dan zal wel iemand het hek open hebben laten staan.

Zo ook mijn zoon. We zijn nog geen paar minuten binnen of hij roept keihard door de klas: “Mam, ik moet poepen!” Oké dan, volgens mij komt er een hoop spanning los. Hop, wij naar de dichtstbijzijnde wc. Ik had niet in de gaten dat er per groep een apart toilet was. Dus zonder dat ik het in de gaten heb, loop ik met mijn zoon het toilet van groep 4 binnen. Meneer is goed en wel gesetteld en verzocht mij vriendelijk doch dringend aan de andere kant van de deur te blijven wachten. Komt er ondertussen een jongen het toilet binnen gelopen en wil naar de wc toe waar mijn zoon zit. Ik zeg tegen hem dat mijn zoontje daar zit en dat hij het toilet ernaast wel kan gebruiken. Maar mevrouw, dat mag niet, want dat is het toilet van groep 5 en ik zit in groep 4. Dus ik moet naar die wc (wijzend naar het toilet waar mijn zoon op zijn gemak zit). Waarop ik reageerde dat het voor een keertje niet erg was om naar de wc van groep 5 te gaan, want ja het kan wel even duren, mijn zoontje moet even……. euuhhhh iets loslaten zeg maar. Dus ga maar gauw, ik kijk wel of de juf er niet aan komt. Aan de ene kant goed bedoeld van mij, maar aan de andere kant was ik op de eerste draaidag van mijn zoon al de huisregels aan mijn high heels aan het lappen en niet bepaald het goede voorbeeld aan het geven. Wie de schoen past, krijgt geen blaren en heeft de goede maat. Maar aan de andere kant staat die jongen straks misschien wel in de gang van zijn school in zijn broek te zeiken, omdat ene fam. van Gee zo nodig iets moet euhhh loslaten. Dus ja, geef je dan het goede voorbeeld of als de kat van huis is, doe ik lekker mee? Precies dat laatste! En als hij of ik dan alsnog onze billen branden, tja dan moeten we maar blij zijn dat we niet andersom stonden. Eerlijk is eerlijk, hij bleef netjes wachten en hield alles netjes binnen.

Ondertussen was mijn zoon klaar, dus wij weer terug naar de klas. De kindjes en juffen bleven achter in de klas om te wennen en de ouders mochten met de directrice mee een kop koffie drinken. De middag bereikte zijn einde en ik ging net als de rest van de ouders mijn kind ophalen uit de klas. Op de vraag of mijn zoon het leuk had gevonden, zei hij als eerste dat hij van 2 jongetjes (die elkaar al goed kennen) niet mee mocht doen met het bouwen van blokken. Toen manlief ‘s avonds dezelfde vraag stelde, kreeg ook hij dat verhaal te horen. En ook tegen opa en oma vertelde hij hetzelfde verhaal. En daar had hij een paar dagen later nog steeds last van. Ik zeg maar zo, waar rook is, daar zie je geen zak. Maar neemt niet weg dat hij een klein negatief incident meer moet leren loslaten en rest van de leuke, positieve middag des te meer mag waarderen. En dus ook wat meer mag benoemen als er naar gevraagd wordt. Nog daar gelaten dat hij zich niet zomaar aan de kant hoeft te laten zetten. En dan is het wel grappig om te zien, dat daar waar de appel valt, er wel een appelboom in de buurt zal zijn. Want ik herken me zo erg in hem.

Waar ik al bang voor was gebeurde ook. ‘s Avonds had ik te dealen met een kleine vulkaanuitbarsting thuis. Alle spanning kwam er bij hem uit en hij wist zich geen raad met zijn emoties en zijn frustraties. Dat is scheren en uitslag tegenwoordig. Maar dat komt goed! Daar slaan we ons als gezin kranig doorheen en daar weten we ondertussen heel goed raad mee. Na een tijdje zat mijn zoon weer redelijk lekker in zijn vel en wist ie de draad weer goed op te pakken. En dan zie je dat de eigen haard nog altijd het lekkerste brandt. Het worden pittige tijden voor hem en voor ons de komende tijd. Loslaten is nooit makkelijk, maar soms wel het beste om te doen. Het zal een hoofdstuk worden waar we ons ‘even’ doorheen moeten worstelen. Tis zoals tis! Hij ging in ieder geval na ons vaste avondritueel heel moe, voldaan en tevreden naar bed. Hij viel als een blok in slaap. Maar zag nou zelf, wie aan de weg timmert, wie wordt daar nou niet moe van?!

Just in K’s

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

Plaats je reactie

Email (will not be published)