alleen alexa

“Ik moet eruit. Anders doe ik het nooit meer.”

Geplaatst door / 21 maart 2017

“Mag ik erbij komen zitten?”, vraagt de vrouw. Ze heeft de leuning van de stoel al vast.  Er zijn nog veel lege tafels op het terras maar ik maak een uitnodigend gebaar. “Natuurlijk.”
Ze doet haar jas uit, gaat zitten en opent haar tas. Ze zoekt even en haalt dan een papiertje tevoorschijn. Ze legt het voor zich neer. Nerveus kijkt ze wat om zich heen, ze weet niet goed hoe ze moet gaan zitten. Dan begint ze te praten. De ober, die onderweg is naar onze tafel, draait halverwege om en verdwijnt richting de keuken. Hij ziet aan het papiertje al wat hij de vrouw moet brengen. “Dit zijn tegoedbonnen voor restaurants”, vertelt ze. Ze had ze gekocht bij de VVV, zodat ze lekker kan fietsen en onderweg bij een aangesloten restaurant iets lekkers of korting krijgt. De ober verschijnt even later met koffie en een wafel met fruit en slagroom. Hij neemt de bon mee.

Aarzelend neemt ze een eerste hap, haar gezicht betrekt enigszins. Ze legt het vorkje terug op het bord. Dan kijkt ze ons aan. “Zes weken geleden is mijn man gestorven. Vandaag dacht ik voor het eerst dat ik naar buiten moest. Ik moet. Ik moet eruit. Anders doe ik het nooit meer.”

Een tijdje is het stil. Dan vertelt ze dat ze weken binnen zat. Dat ze alleen voor het hoognodige de deur uit ging. Familie en vrienden hadden haar uitgenodigd. Om te eten, te wandelen, om op zondag langs te komen. Maar ze had bijna alles afgewezen. “We deden dat eerst ook niet zo veel. Het voelt als liefdadigheid en dat wil ik niet. Bovendien wil ik niet in een soort schema terechtkomen. Het zou toch ongemakkelijk voelen.”

Af en toe reageren we, maar ze praat maar door. Met haar zoons heeft ze niet veel contact. De een woont in Australië. Door omstandigheden daar kon hij niet bij de begrafenis zijn. “Dat is in overleg gegaan, hoor. We skypen wel veel, dat is fijn. Over een paar weken komt hij met zijn gezin deze kant op. Dan zie ik mijn kleinzoon voor het eerst in het echt.”
Haar andere zoon is advocaat en woont ook niet in de buurt. Waarom ze niet veel contact hebben, weet ze eigenlijk niet. Het is gewoon zo gelopen.

Nog een tijdje later staat ze op. Ze trekt haar jas aan, zoekt haar fietssleutel in haar tas. Dan schudt ze ons de hand. “Dank je wel dat ik bij jullie mocht zitten. Je hebt geen idee hoe moeilijk dit voor mij was.”
We kijken haar na terwijl ze het terras afloopt. Ze pakt haar fiets en kijkt links en rechts. We zien haar bedenken welke kant ze op moet. Dan stapt ze op en verdwijnt uit beeld.

Mijn man legt zijn hand op mijn arm. Ik kijk hem aan. “Zullen we nog een drankje bestellen?” vraagt hij. “Lijkt me een goed idee”, zeg ik.

Alexa 

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

Plaats je reactie

Email (will not be published)