uitvaart auto

We gaan eraan! Dacht ik. Stom.

Geplaatst door / 21 januari 2017

We waren onderweg naar de abdijwinkel, mijn vriendin en ik. Ze had die avond een wijnproeverij en daar hoorden lekkere kaasjes bij. Het was een prachtige dag en terwijl we praatten over wijn en kaas reed ik de rotonde op.

Terwijl ik de eerste afslag naderde, schoot een sportmodel Mercedes de rotonde op en blokkeerde de weg.
“We gaan eraan!” was het eerste wat ik in een fractie van een seconde dacht. Nog voordat de auto stilstond, zwaaide aan de passagierskant het portier open. Een lange man, gekleed in glanzend zwart pak met hagelwitte blouse snelde om de auto heen en gaf mij – totaal overbodig- een stopteken. Het volgende wat ik dacht, was “Wat moet de koning hier?”

Het schaamrood steeg me naar de kaken toen ik even later een lijkwagen zag naderen. Daarachter volgde een lange, zeer lange stoet wagens. Op een enkeling na zwaaiden alle chauffeurs om ons te bedanken voor ons geduld. Bedremmeld zwaaiden we naar iedereen terug.

Zover is het dus, dacht ik ondertussen. Bij een onverwachte gebeurtenis als een zwarte Mercedes die met een noodgang de rotonde blokkeert dacht ik meteen het ergste. Want ja, als iets ergs in een kerk in een dorp in Frankrijk kan gebeuren, dan hier ook. Toch?
Maar kom op, een aanslag of wat ook met een auto die de rotonde blokkeert? Om wat te doen, de weg vrij te maken voor de terrorist die de aangrenzende industrie op wil blazen? Of om het vuur te openen op een C1’tje? Hahaha, het moet niet gekker worden met mij.
We reageren minder op aanslagen, las ik laatst ergens. Nog amper tijdelijke profielfoto’s op Facebook na een aanslag, nog amper berichten over aanslagen op sociale media. Raken we gewend aan het gevaar, aan de aanslagen? Doet het ons minder? Nou, ik ben in ieder geval dus toch meer op mijn hoede dan ik dacht.

De man in pak stak zijn duim naar ons op en stapte weer in de auto die vervolgens in de stoet  verdween.
“Dacht jij wat ik dacht?”, vroeg ik mijn vriendin. “Het was in ieder geval wel even een vreemd moment”, zei ze. De laatste auto’s naderden de rotonde. Op korte afstand volgde nog één auto. Ik aarzelde. Als ik nu begon te rijden, zouden tientallen auto’s achter me dat ook doen. Zou toch lullig zijn, mocht hij bij de stoet horen. Ik besloot te wachten. De bestuurder remde af, gaf meteen weer gas en terwijl hij de rotonde op reed, tikte hij zijn wijsvinger tegen zijn voorhoofd.

Ja meneer, u hebt gelijk, dacht ik. Ik ben knettergek.

Alexa

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

Plaats je reactie

Email (will not be published)