wooden knitting needles on background of grey merino wool blanke

Blondt en Blonder

Geplaatst door / 7 april 2017

Ik heb al eens verteld dat ik brei voor mijn vriendin. Ze ontwerpt de leukste creaties vooral voor kinderen en sinds kort ook voor vrouwen. Het loopt nu zo goed dat ze andere breichinezen in dienst heeft genomen en mij als breichinees heeft ontslagen. Daarna ben ik gepromoveerd tot promotiemeisje. Een hele rare keuze, want iedereen die mij kent, weet dat ik goed kan kopen maar echt niks kan verkopen. Als promotie-meisje ben ik bijvoorbeeld gedoemd om mee naar Amsterdam te gaan om te verkopen. Echt heel vervelend….. Wij hebben een hele leuke vriendschap, vind ik zelf. Een blik is genoeg om te weten wat de ander denkt (niet altijd handig). En het is altijd lachen gieren brullen. Door schade en schande heb ik geleerd dat ik waterproof mascara moet dragen als ik met mijn vriendin op pad ga. Zo ook dat we onze selfies moeten deleten die we van te voren sturen naar elkaar met “what the hell to wear!”

En nu gaan de dames de verharde weg op. Vriendin heeft vrijkaartjes gekregen voor een beurs in Keulen. Een handwerk beurs. Alles wat met handwerk te maken heeft, kan je daar vinden. Quilten, borduren, patches, spelden, naalden, naaimachines enz. enz. Blijkbaar genoeg om een paar grote hallen mee te vullen. Wij gaan vooral voor inspiratie op te doen en nieuw garen in te slaan. Mijn voorstelling zal hopelijk niet kloppen. Ik hoop niet dat er een rij oma’s zitten te breien achter hun creaties. Handwerken is momenteel helemaal hot. Dus misschien misschien zitten er een rij moeders te breien achter hun creaties?

Voor de gelegenheid heb ik koolhydraat arm brood gebakken. Want ook mijn vriendin wil wel koolhydraat arm eten. De zogenoemde OopsieOopsie. In ons geval uitgesproken als “oepsie”. Oepsie past bij ons. Oepsie, we hadden die afslag moeten hebben. Oepsie, was dat rood. Oepsie, zei ik dat hardop? En nu ook Oepsie, mijn Oopsies zijn mislukt…. De mooie ronde dikke koeken die op het internetplaatje te zien waren, zijn nergens te bekennen. Het zijn grote platte, soort van eierkoeken, geworden. Maar niet minder smakelijk.

Tot onze grote blijdschap is de heenweg voorspoedig en zonder Oepsie-momenten verlopen. We zijn er in één keer naar toe gereden. Wij zijn trots op onszelf.
In de eerste hal is mijn voorstelling werkelijkheid geworden. De lelijkste creaties doemen voor onze ogen op. De lelijkste geborduurde schilderijen. De lelijkste kleren. Er is zelfs een dame die heel kleurrijke breisels maakt. En speciaal voor haar beroep, heeft ze daar haar haar daar op aangepast. De mevrouw gaf gewoon licht! Ze had de perfecte camouflage tussen haar creaties. Pas als ze bewoog, zag je dat er iemand zat. Bij de derde pannenlap hebben we er genoeg van, op naar de volgende hal. Hier is het leuker. Hier hebben ze brei en haak spullen waar wij voor komen.

Hier zit ook de garen leverancier van mijn vriendin. ‘Haar’ vertegenwoordiger heeft ons in de gaten en komt naar ons toe. De vertegenwoordiger is een grote gezellige man met een hoog Hollands accent. “Hallo, dames! Ik ben nog even bezig. Zal ik jullie eens een lekkûh glaasje cava inschenken?” De man weet de weg naar onze harten! De beurs wordt steeds leuker!
Bij het tweede glas cava kunnen er zaken gedaan worden. Dames, cava en zaken doen wordt een dolle boel.
Na het 2de glas liggen wij al onder de tafel samen met de bolletjes wol. Gelukkig vind de vertegenwoordiger het allemaal enig. Hij amuseert zich wel met giebelende dames voor zich. Hij probeert ons nóg een cavaatje aan te smeren. Nee, nee, we moeten nog rijden! Roseetje dan? Doe maar water, lijkt ons verstandiger! Omdat de vertegenwoordiger medelijden heeft met onze rode koontjes, krijgen we er ook nog een soort van kaasplankje met een worssie bij. In een recordtijd is het kaasplankje verdwenen. Oepsie. Oepsies vullen niet zo goed. De vertegenwoordiger laat garen na garen zien. Unaniem worden het garen afgekeurd of goedgekeurd. Ideeën worden geboren. We moeten veel uitproberen voor het nieuwe seizoen. Aan het einde van de dag ben ik dus weer gedegradeerd tot breichinees. Ik voel mij een beetje Michael Jackson die gaat winkelen. “I want this, and this. O, and I want that. I love that.” Inpakken en wegwezen. Apart kunnen wij al goed shoppen, laat staan als je ons samen zet! Met cava….

Drie uur later is de cava uitgewerkt en zijn we de vertegenwoordiger beu. We gaan nog wat verder snuffelen en tassen met goodies scoren.
Na paar uur handwerkbeurs ben je wel gaar. Garen.
De weg terug naar huis, stuurt Truus ons dwars door Keulen! Dwars door Keulen met veel oepsie-momentjes. We proberen het nog op te leuken om te flirten met een knappe Porsche-man. Maar om een of andere reden maken we geen indruk met onze Peugeot station. Ook het dakraam open draaien maakt geen indruk. Met een rotvaart maakt de Porsche-man zich uit de voeten. Tja, je kunt het hem niet kwalijk nemen met twee van die halvegaren…..

Liefs,

Janneke : promoot-breichinees.

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

Plaats je reactie

Email (will not be published)