Hannah

AN NE, KOEKOEK!!!

Geplaatst door / 26 oktober 2014

De koffertjes.  Oh god ja,  de koffertjes. Mama heeft ze al ingepakt. Denk alsjeblieft aan je knuffel, anders zit je dagen zonder. En heb je je telefoon? Tot en met donderdag toch deze week? Heb je nog proefwerken? Ligt die groene trui nog bij papa? Rapport mee naar papa voor oma en opa? Klinkt bekend? Ik ken diverse vaders en moeders, met kinderen, een ex en koffertjes.

Zal ik hard nadenken en een objectief blog schrijven? Lekker veilig in het midden blijven? Nee natuurlijk niet! Ik kom namelijk net thuis van een vriendin met koffertjes. Naar mijn idee is niets voor altijd en dus ben ik nooit getrouwd. Ik heb geen kids en dus ook geen ex met koffertjes. Ik voel een waanzinnig sterke behoefte te luisteren naar kinderen. Grote mensen kan ik doden maar voor kids zal ik sterven.

Mijn ouders zijn gescheiden en dat vond ik een prima idee. In mijn tijd was ik de eerste in de klas en had ik, zonder identiteit of mening, opeens een gezicht! “Dat meisje met die gescheiden ouders”. Ik was er bijna trots op en ik moet nog altijd glimlachen om die kleine ik van toen. Mijn moeder hield het simpel. Geen vader en geen koffers en ik vond dat het beste idee van Nederland.

Ik ken een moeder die haar zoon weg deed voor een rijke man met paarden en een jeep…..Tja, daar heb ik een mening over. Ook ken ik waanzinnig mooie kinderen met een moeder die het niet meer weet. De rechter dacht er ook zo over. Ik ken gescheiden vriendinnen die keihard werken voor hun geld, kroost en onderkomen. Ook al heeft hun ex die eerder verdiende centen er gezellig doorheen gejaagd. In gemeenschap van goederen en dus delen die ellende. Ik ken een vader met zoon, die zijn werkschema zo heeft samengesteld, dat hij er maar héél soms even niet is voor de kleine man. Ik ken een vader, die zijn ex haat, en dochterlief met koffertje bij het tuinhekje dropt. Vervolgens geen woord wisselt met haar mama, maar wel nog even zwaait naar de inmiddels bijna tiener. Die onenigheid begon bij haar geboorte dus weet ze niet beter.

Ik ken moeders die 12 dagen werken, huishouden doen, opvoeden, ploeteren en  wakker liggen met kotsemmer en thermometer. Om vervolgens twee dagen te kunnen bijtanken (of een weekenddienst draaien). Dan zijn de rakkers namelijk bij hun vader. Hij hoeft er alleen maar een filmpje, chips en kroketten in de duwen, een dagje leuk te doen en heeft daarmee zijn “om het weekendplicht” weer vervuld. Dat moeder een derde baan aanneemt, om het kind haar beugel te kunnen bekostigen, zal hem aan zijn reet roesten. Overigens ken ik ook vaders die een moord zouden doen voor die twaalf dagen van mama.

Bent u er nog? Even over die kinderen met koffer:

Hoe zou het voelen wanneer je mama altijd hoort zuchten en klagen over papa?

Hoe zou het voelen wanneer je papa hoort lachen, samen met zijn nieuwe vriendin, om het gezeur van mama?

Hoe zou het voelen wanneer je de nieuwe vriend van je moeder hoort klagen over alimentatie? Dus papa geeft hem ook geld? Huh?

Hoe zou het voelen wanneer je de nieuwe vriendin van je vader ook stom vindt, net als mama? Maar wel een halve week aardig tegen haar moet doen, want papa is toch oh zo verliefd op het mens. En tja, die wil je ook niet kwetsen, want daar heb je er maar één van, zo’n vader.

Hoe zou het voelen wanneer papa en mama, al vanaf je geboorte, alles weten? Maar nu denkt mama anders dan papa en ook nog eens heel vaak heel anders. Wie heeft er dan vanaf nu gelijk?

Hoe zou het voelen als je van je vader houdt maar ook van je moeder, maar niet zeker weet of dat nog steeds mag? Want mama houdt niet meer van papa, dat zei ze zelf, maar wel van jou. Of om het makkelijker te maken, papa houdt nog wél van mama, maar dan als “de moeder van zijn kind”. Kan iemand dat even uitleggen of gewoon nooit meer zeggen?

Hoe zou het voelen als je van mama om acht uur naar bed moet terwijl papa dan net oma aflost en nog met je wil knuffelen wanneer je van papa moet lezen ’s middags maar opa je ophaalt van school en morgen mama weer en dan weer moet je zelf je tas inpakken maar mama doet het wél voor je daar eet je om vijf uur en daar pas om half zeven en daar moet je de tafel afruimen de één is moe en die ander gaat met je stoeien en dansen en die is streng en die niet en wat als je de voetbalschoenen in de auto van de vriend van je moeder hebt laten liggen drie provincies verderop en oma zich zorgen maakt maar mama vindt dat het geweldig met je gaat en de juf weet het ook niet meer zij durft  net als jij ook geen kant te kiezen en je moet je oplader niet vergeten en in de vakantie zie je Sjoerd drie weken niet  want dan moet je mee naar die nieuwe vent van je moeder en je kunt niet slapen zonder je knuffel maar papa wilde hem niet brengen want mama had er aan moeten denken en zelf was je ‘m vergeten en je voelt je schuldig en je bent zo moe en je haat die k*tkoffer!

kind AN NE

Oh, u bent er nog?

Totaal onbelangrijk in deze, maar speciaal voor gescheiden ouders. Hoe voelt het voor de moeder wanneer zij haar kinderen voor zich ziet met die nieuwe, blije vriendin van haar ex- man? Stopt die vrouw ze ook in bed? Hoe is het voor de vader wanneer hij zijn dochter voor zich ziet op de brede schouders van de nieuwe vlam van zijn ex? Of zijn zoon met die uitslover ziet voetballen? Ik maak een buiging voor ieder grootmens dat, uit een ongelukkige omgeving stapt, en een nieuwe weg inslaat. Met die kleine of bijna grote kinderen onder jouw mantel van liefde, I got you…

Ik vind het alleen een mirakel dat je waanzinnig van iemand kan houden, daar uit je diepste gevoel van liefde, kinderen mee maakt en jaren later elkaar totaal niet meer wilt zien of horen. Laat staan nog enigszins verstaat. Elkaar nog niet misschien kan treffen ergens in het midden. Ik zie veel kinderen die het heel erg fijn hebben bij mama thuis en bij papa thuis. Het is geen ramp meer tegenwoordig wanneer je ouders gaan scheiden. Die scheiding kun je gewoon meedelen. Ooit zei een kleine jongen tegen mij: ‘’Het ergste van de hele scheiding vind ik dat de hond weg moest…”.

De ellende voor die onschuldige snoetenpoetsers komt pas na de scheiding. Zie voor je, een kind bij Miljoenenjacht, en Linda met haar koffertjes.”Welk nummer kies je kleine meid?” ” Ik ga voor nummer 24…” “Nummer 24….Oef, drie stiefbroers van 9, 12 en 14 jaar oud… “ “Nou dan speel ik nog even door. “ “Welke koffer kies je?” “Koffer 12 graag.” De te dik geplamuurde neplach, in haar gouden jurk, lijkt op de vriendin van je vader. Ze doet blij maar is het ook niet. Ze maakt koffer nummer 12 open en ja hoor… een avond naar de tranen van je moeder luisteren! “Stop je of ga je door?” “Koffer 3 graag.” Je verjaardag samen met papa en mama vieren, die daar geen zin in hebben, gegarandeerd  spannend! “ Koffer 8 dan?” Wat een geluk, je vader gaat hertrouwen. Maar je mag er niet heengaan met je broer, want papa heeft mama bedrogen, en dat weet jij ook al ben je pas 7.

Of wij grote mensen nu liegen dat mama zo’n leuke moeder is en papa ook zo’n geweldig leuke vader! Of wij grote mensen nu liegen dat we het beste met iedereen voor hebben? Liegen, dat wij totaal niet aan onszelf denken maar de kids boven alles stellen?  Altijd zijn er de blikken. Hoe kijkt mama naar papa? Kijkt nieuwe vriend van mama, papa ook niet aan bij het uitladen van de koffertjes? Zuchtte mama nu de nieuwe vriendin van papa de straat uit, of was het spugen? De toon, de stemmen, het volume…een kind kan stilte horen. Wist je niet hè?

Zonder koffertje, maar met veel kinderen om mij heen, ben ik op zoek naar antwoorden. Die krijg ik van kinderen. Altijd. Je kunt ze namelijk alles vragen. Oh uhm, en vertellen. Want dat jij die nieuwe vriendin van papa niet zo’n geschikte dame vindt, of als vader een uitgesproken mening hebt over  die opvoeding van je ex. Wanneer je ex man te weinig betaald, of met wie hij nu weer het koffer in duikt…dat weten zij natuurlijk allang. Toch?

 AN NE

 

 

 

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

4 Comment

  1. Dit is natuurlijk een onderwerp dat mij ontzettend aanspreekt. Ik kom het regelmatig tegen in mijn praktijk.

    Een kind zal inderdaad in eerste instantie boos en verdrietig zijn als zijn/haar ouders gaan scheiden. Dat zijn heftige emoties voor een kind, die lang kunnen aanhouden.
    Het is goed mogelijk dat je kind zijn/haar boosheid uit, door bijvoorbeeld weer te gaan bedplassen of veel ruzie te maken met vriendjes. Soms zal je kind vasthoudend op zoek gaan naar je aandacht door je uit te dagen of over je grenzen heen te gaan.

    Bij puberende kinderen is het van belang hun de ruimte en rust te geven die ze nodig hebben. Geef ze mee dat als ze willen praten of vragen hebben je er voor hun bent.

    Bij jonge kinderen is het natuurlijk ook belangrijk dat ze de rust en ruimte krijgen om hun emoties te uiten. Sommige kinderen vinden het fijn om er een boekje over te lezen.

    De liefde voor de kinderen is er altijd. De liefde voor de ouders zou ook moeten blijven. Houd van elkaar…….of je nu samen bent of niet. En inderdaad AN NE, blijf als ouders met elkaar communiceren en kijk naar je kind. Gedraag je in het belang van je kind.

    Een mooi boek voor als papa en mama ruzie maken en uit elkaar gaan is Kamil, de groene kameleon.
    Het verhaal gaat over Kamil, de groene kameleon. Kamil heeft een blauwe vader en een gele moeder. In het verhaal worden de gevoelens van Kamil beschreven wanneer zijn ouders steeds meer ruzie krijgen met elkaar over hun verschillende kleuren. Gevoelens van angst, verdriet en boosheid lopen door elkaar. Kamil raakt ervan in de war en heeft het gevoel dat hij het nooit goed kan doen voor allebei. Uiteindelijk komt Kamil bij een grote, wijze kameleon terecht die hem uitleg geeft over de verschillende gevoelens en antwoord probeert te geven op de vragen die hij heeft. Op deze manier komen thema’s als echtscheiding, machteloosheid en schuld aan de orde. De grote, wijze kameleon kan Kamil geen oplossing geven voor zijn situatie, maar door de uitleg en de steun voelt Kamil zich wel een beetje beter.

    Een boek voor kinderen waarvan papa en mama uit elkaar gaan zonder de heftige ruzies is Papa-mama lijm.
    Stukje over het boek:
    Papa en mama knuffelden vaak en maakten grapjes. Ik kroop er altijd bij.
    Maar nu niet meer. Waarom niet meer?
    Het komt toch niet door MIJ?
    Wat ik nodig heb is papa-mamalijm,
    die smeer ik stiekem op hun mond en wang…
    Dan geef ik ze een duwtje en zitten ze weer stevig vast,
    Niet even maar voor LANG!

    Kindercoach Annemieke

  2. Sorrie….ben halverwege afgehaakt. Verhaal was mijns inziens iets te lang. Erg leuk geschreven hoor. Maar de helft was voldoende geweest.

  3. Ik heb het stuk in èèn adem uitgelezen, knappe blog!
    De toon is oké; ironisch, kritisch maar toch humorvol en ik denk voor veel mensen heel herkenbaar.
    “Mooi” om het vanuit het kindperspectief te lezen. Het komt inderdaad in de beste families voor maar laat het een eye-opener zijn voor sommigen. Inclusief de buiging voor degenen die uit een ongelukkige situatie durven te stappen. Complimenten voor de schrijfster.

  4. Een late dankjewel Anneke!

Plaats je reactie

Email (will not be published)