jeans alexa

Winkelen voor nieuwe jeans? Liever naar de tandarts…

Geplaatst door / 21 februari 2017

Ik heb het uitgesteld. Veel te lang. Aankomende mei vier jaar, om precies te zijn. De middag voordat we naar ons vakantieadres vertrokken gingen we, om de tijd op Schiphol door te komen, naar een groot outlet center. In een of andere winkel pakte ik in een opwelling een exemplaar en vertrok met lood in de schoenen richting paskamer. Het was een risico, zo vlak voor vakantie deze uitdaging nog aangaan terwijl ik helemaal niet op zoek was. Maar korte tijd later kwam ik breed lachend de paskamer uit. Hij zat als gegoten! De pijpen waren niet te lang, het was geen laag model en in de taille was hij niet te wijd. Hij kleedde slank af. Ik had zomaar een jeans gevonden! Zonder hulp van een verkoopster en zonder goed te kijken welke pasvorm hij had. En het was zowaar een hip model van een hip merk. Mijn vakantie kon niet meer stuk.

En nu, vier jaar later, is de stof dun, vaal en gerafeld aan de pijpen. Hij kan echt niet meer. Hij zit nog steeds lekker maar het is echt tijd voor een nieuwe. Ik zie op tegen het shoppen. Sterker nog, ik ga liever naar de tandarts dan dat ik ga winkelen voor een nieuwe jeans.

Jeans lijken namelijk niet voor mij gemaakt. Zijn de pijpen niet te lang, dan krijg ik ze niet over mijn bovenbenen. En is de maat verder wel goed, dan heeft de broek zo’n laag model dat ik er beter niet mee kan gaan zitten. Heb ik een goed model gevonden, dan hoef ik geen tweede exemplaar van hetzelfde model te kopen, want die zit nét even anders.

Verkopers weten me eigenlijk nooit goed te helpen, de arme stakkers. Ze sturen me met een te klein, strak, suf of maar net passend model naar de paskamer. Daar wring ik me al hinkelend, springend en heupen draaiend in duizend bochten om het ding aan te krijgen. Om totaal verwilderd het pashokje uit te komen. Als ik dat al durf.  “Hoe zit deze, mevrouw?” “Nou, als ik zo blijf staan, dan zit ie prima.” “Deze doen dan?” “Ik denk er nog éven over na.”

Een middagje winkelen voor een nieuwe broek eindigt meestal in een sterk gekelderd zelfvertrouwen en sterk gestegen zelfmedelijden. De rest van de dag breng ik in mijn joggingbroek op de bank door.

Uit frustratie heb ik mezelf lange tijd geleden dan maar tot jurkjesmens gebombardeerd. Die bestel ik meestal online en zitten vrijwel altijd goed. Ben ik een keer in een winkelcentrum dan zie ik zo wel of de jurk wel of niet past en loop er direct mee naar de kassa. Kost niet te veel tijd en scheelt gedoe in de paskamer. Ik hou ook van jurkjes, gelukkig. Ik heb er talloze. Maar ik hou eigenlijk nog meer van een mooie, stoere jeans die ik met van alles kan combineren. Maar een mooie jeans heb ik maar een. En daar doe ik dus jaaaaren mee. Noodgedwongen. Denk ik.

Ik moet dus op pad. Alleen, want ik wil niemand anders in deze ellende betrekken. Ik weet nog niet wanneer ik ga. Of waar ik naartoe ga. Een hele dag trek ik ervoor uit. Misschien valt het mee, net als vier jaar geleden. Dat zou wat zijn.

In ieder geval zorg ik dat mijn joggingbroek klaarligt en dat er wijn in huis is. Om de aankoop te vieren óf om het verdriet weg te drinken.

Wish me luck!

Alexa

For Your Eyes Only
Schrijf je in voor de weetjes die je als veertiger niet wilt missen!

*Wij zijn 100% anti-spam en jouw privacy en vertrouwen zijn super belangrijk voor ons!

Plaats je reactie

Email (will not be published)